روانشناسی بالینی

روانشناسی بالینی شاخه ای از روانشناسی است که به درک، پیش بینی و درمان ناهنجاری، ناتوانی و آشفتگی‌های شناختی، هیجانی، زیست‌شناختی، روان‌شناختی، اجتماعی و رفتاری کمک می کند. نقش‌های شش‌گانه آن عبارت است از: ارزیابی و تشخیص، مداخله و درمان، مشاوره، آموزش و نظارت بر کار روان‌ درمانگرها، پژوهش و مدیریت. غالب کارهای روانشناس بالینی در راستای درمان و تشخیص، آموزش و پژوهش است.
بیشترین شمار روان‌شناسان در این رشته مشغول به فعالیت هستند؛ رشته‌ای که با کاربرد اصول روان شناختی در امر تشخیص و درمان مشکلات عاطفی و رفتاری سر و کار دارد. مثال هایی از کاربرد عمومی این علم شامل این موارد هستند: بیماری روانی، بزهکاری نوجوانان، رفتار جرم آفرین، اعتیاد دارویی، عقب ماندگی ذهنی، کشمکش های زناشویی و خانوادگی و سایر مشکلات خفیف سازگاری.
مصاحبه مهمترین روش در روانشناسی بالینی است. مصاحبه از تمام روش‌های متعددی که به منظور ارزیابی شخصیت افراد استفاده می‌شود، اهمیت بیش تری دارد؛ زیرا به وسیله آن می توان به مطالبی دست یافت که از هیچ روش دیگری به دست نمی آیند. از آن جا که در مصاحبه به هیچ نوع وسیله خاصی نیاز نیست، این روش همیشه و به آسانی در دسترس روان شناسان قرار دارد. آن چه در مصاحبه به دست می‌آید، هنگامی اهمیت می‌یابد که به درستی تفسیر شود.
در تفسیر همچنین می‌توان به اشتباهات قابل ملاحظه مصاحبه کننده پی برد. البته در این مرحله ممکن است روان شناسان به علل گوناگونی مانند تعصبات شخصی، تئوری‌های نادرست و گرایش‌های مختلف عاطفی، در تعبیر نتایج مصاحبه، راه اشتباه را بپیمایند. روان شناس نه تنها به مطالبی که مصاحبه شونده بیان می‌کند نیاز دارد، بلکه نحوه ادای مطالب و واکنش‌های عاطفی که مصاحبه شونده از خود نشان می‌دهد و نیز رابطه عاطفی و فکری که مصاحبه کننده با مصاحبه شونده دارد، دارای اهمیت است و مورد مطالعه قرار می گیرد.
در بازاریابی و مطالعه رفتار مصرف کننده، از روانشناسی بالینی برای بررسی رابطه بین محصولات با تعدیل روانی افراد و بررسی اثرات مثبت و منفی محصول و تبلیغات بر روی ویژگی های روانشناختی افراد مانند مفهوم خویشتن استفاده می شود.